கொல்கொத்தா பயணம்

நான் ஊர் சுற்ற போனது கொல்கொத்த (கொல்கொத்தா இப்படி சொல்லும் போது சென்னையிலே சொல்லுகிற  ஒரு கெட்ட வார்த்தை தான் ஞாபகம் வருகிறது அதனால் கல்கத்தா என்று சொல்வது  நன்றாய் இருக்கும்) ஆனால் நான் பார்த்த பூரி நகர அனுபவம் ,புவனேஸ்வர் நகர அனுபவம் பற்றி  நாலு கட்டுரை எழுதிட்டேன். அதனால் இப்பொழுது என்னுடைய கல்கத்தா அனுபவத்தை சொல்லிவிடுகிறேன்.

ரயில் நிலையத்தில் நண்பன் காத்திருந்தான். முன்னவர்கள் செய்து வைத்த இனபெருக்க கூட்டத்தின் வழியே வெளியே வந்தோம். கடலில் முழ்கி அழிந்துவிட்ட நகரத்தை மீட்டெடுத்த்து போல் இருந்தது. 26 மணி நேரம் புகை பிடிக்காததால் முதலில் புகை பிடித்தோம்.

தேநீர் குடித்தோம். விலை எவ்வளவு தெரியுமா வெறும் மூன்று ரூபாய் தான். ஆனால், ஒரு வாய் தேநீர் தான். முதலில் இந்த தேநீர் /சாப்பாட்டு கதையை முடித்து விடுகிறேன். ருசியான சாப்பாட்டுக்கு மிகவும் முக்கியத்துவம் கொடுப்பவன்

தெருவெங்கும் தேநீர் கடைகள். அதாவது, நடைபாதையில், ஒரு கும்மிட்டி (கரி அடுப்பு) அடுப்பு வைத்து அல்லது சில இடங்களில் ஸ்டவ் வைத்து தேநீர் போட்டு கொடுக்கிறார்கள். அநேகமாக எல்லா இடங்களிலும் விலை மூன்று ரூபாய் தான். சில இடங்களில் மட்டும் நாலு ரூபாய்க்கும் 5 ரூபாய்க்கும் கொடுக்கிறார்கள். கண்ணாடி டம்ளர் கிடையாது. பிளாஸ்டிக் டம்ளர் கிடையாது. மண் கோப்பை. அதாவது, நாம் அகல் தீபம் ஏற்றுவோமே அதே மாதிரி மண்ணால் செய்தது. அகல் விளக்கு போல் சிறியது சற்று ஆழமானது. சென்னையில் கிடைக்கும் தேநீரில் இங்கு இரண்டரை கோப்பை செய்துவிடலாம். அரசன் முதல் ஆண்டி வரை இதை இங்கு தெருவில் நின்று தான் குடிக்கிறார்கள். கடைசி நாள் அன்று நண்பனின் அலுவகத்துக்கு சென்றேன். அங்கு தேநீர் வாங்கி நல்ல கோப்பையில் கொடுத்தார்கள். தேநீர் மிக ஆழத்தில் இருந்தது. எனக்கு ஒரு கதை ஞாபகம் வந்தது. கொக்கும் நரியும் ஒருவருக்கொருவர் விருந்துக்கு அழைக்கும் கதை. கொக்கு நரியை விருந்துக்கு அழைத்து, குடிப்பதற்க்கு வாய் குறுகலான மிக ஆழமான குடுவையில் தேநீர் கொடுக்கும். நரியால் அதை சாப்பிடமுடியாது. அதன் வாய் குடுவையின் உள்ளே போகாது . ஆனால், கொக்கு தன்னுடைய நீண்ட அலகை உள்ளே விட்டு மொத்த தேநீரையும் குடிக்கும். பின்பு, நரி நன்றி சொல்லிவிட்டு தனது வீட்டுக்கு வரவேண்டும் என்று கூறிவிட்டு செல்லும். கொக்கும் நரியின் வீட்டுக்கு செல்லும். நரி தேநீரை குடுவையில் கொடுக்காமல், தட்டில் ஊற்றி கொடுக்கும். கொக்கினால், அதை உறிஞ்சி குடிக்க முடியவில்லை. ஆனால், நரி அதை மிக வேகமாக நக்கி குடித்துவிடும். நரிக்கு பழிவாங்கிய மகிழ்ச்சியும் இருக்கும்.  இது ஏன் ஞாபகம் வந்தது என்றால், அவர் தேநீர் குடிக்க சொன்ன பிறகு, கொக்கு போல் கழுத்தை வளைத்து கோப்பையில் பார்த்த போது, அதன் அடியில் தேநீர் இருந்தது. அதாவது அந்த கோப்பையில் 5 தேநீர் ஊற்றினால் தான் நிரம்பும் அவ்வளவு பெரிய கோப்பையில் இவ்வளவு குறைவான தேநீர். அவரை குறைசொல்லி பயன் இல்லை. வெளியேயிருந்து வாங்கிவந்த 3 ரூபாய் தேநீர். ( நண்பரே கோபிக்கவேண்டாம்) கல்கத்தாவில் இருந்த நாட்கள் முழுவதும் இந்த தேநீர் குடிக்கதான் வாய்ப்பு கிடைத்தது நல்லவேளை, சிலசமயம் நண்பன் காப்பி போட்டு கொடுத்தான்..

அதாவது, என் மனைவி ஒரு டம்ளர் தேநீர் கொடுத்தால், நான் குடிக்காமல் மிச்சம் வைக்கும் அளவுதான் இருந்தது. நான் எப்போதும் சிறிதளவு தான் குடிப்பேன். காரணம் சுவை என்பது மட்டுமல்ல அதற்குள்ளாக, இரவு சாப்பிட்டது வெளியே வர போரடிகொண்டிருக்கும் அதனால் முழுவதும் குடிக்காமல் வேகமாக ஒடி தாழ்பாள் இட்டுகொள்வேன். உலகத்திலேயே உன்னதமான அமைதியும் ஆனந்தமும் கிடைக்கும் இடம் அதுவாக தான் இருக்கும். வெளியேற்றிய பிறகு கிடைக்கும் அமைதியும் ஆனந்தமும் ஆண்டவனை தரிசித்தது போல இருக்கும் என்று கூறலாம்.

ரயில் நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்து சாப்பிட இடம் தேடினோம். எல்லாம் கையேந்தி கடைகள் தான். சாப்பிட பிடிக்கவில்லை. ஒருவழியாக உட்கார்ந்து சாப்பிடும் ஒரு கடை கிடைத்தது. மிகவும் சுமாரான சாப்பாடு.

நான் தங்கியிருந்த பகுதியில் ஒருநாள் மதியம் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவது போல இருந்த உணவுவிடுதிக்கு சென்றேன்.  மொக்கையான சாதம். மஞ்சள் தண்ணி (பருப்பாம். தண்ணியில் மஞ்சள், உப்பு கலந்து சூடு செய்து பருப்பு என்று  சொல்கிறார்கள்) மற்றும் மீன் மண்டை போட்ட ஒருவிதமான குழம்பு. மக்கள் அதை தான் சாப்பிட்டுகொண்டிருந்தார்கள். நல்ல வேளையாக எனக்கு முட்டை குழம்பு கிடைத்தது. நான் எப்போதுமே, மீன் மண்டை வால் சாப்பிடமாட்டேன். நடுபகுதிதான் சாப்பிடுவேன்.

நகரின் முக்கிய பகுதி ஒன்றில் தோசை, இட்லி வடை கிடைத்தது. ஒரு கரண்டி மாவை ஊற்றி சுற்றி சுற்றி பெரிய தோசை செய்கிறார். நடுவில் உப்புபோட்டு வேக வைத்த உருளைகிழங்கை வைத்து அதன் மேல், பட்டானி வைக்கிறார். பின்பு தக்காளியை துண்டுதுண்டாக நறுக்கி வைக்கிறார். அதே போல வெங்காயமும் வைக்கிறார். கொத்தமல்லி போடுகிறார். ஆறிபோன இட்லியும், வடையும் கிடைக்கிறது. ஆனால் சூடான சாம்பர் அதன் மேல் ஊற்றுவதால் எல்லாம் சூடாக இருப்பது போல் தெரிகிறது. சாம்பார் நல்ல சுவையாக இருந்தது. தேங்காயும் தேங்காய் மட்டையும் வைத்து அரைத்த சட்னியும், வெங்காய சட்னியும் கிடைக்கிறது. வீட்டு சாப்பாட்டை இழந்தவர்களுக்கு இது ஒரு நல்ல சாப்பாடு. விலை குறைவு தான். எல்லா மக்களும் இதை விரும்பி சாப்பிடுகிறார்கள்.

வேறோரு நாள் காலையில் ரயில்வே ஸ்டேசனில் காலையில் இட்லி சாப்பிட்டோம். ஒரு பெண்மணி சமைத்து கொண்டு வந்திருந்த உணவு. போய் கேட்டவுடன் ஒரு மசால் தோசையும், 4 இட்லியும் ஒரு வடையும் வைத்து தந்துவிடுகிறார். நன்றாக தான் இருந்தது. வரும் வழியில் வேறு ஒரு இடத்தில் சுடசுட இட்லி விற்று கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் இடம் சுத்தமாக இல்லை.

முதல் நாள் சரக்கு வாங்கிய போது, பக்கத்தில் மீன் கடை இருந்தது. கடலைமாவில் தோய்த்து எண்ணையில் வறுத்து கொடுத்து கொண்டிருந்தார்கள். பஜ்ஜி போல இருந்தது. உப்பு உறைப்பு ஏதுவும் இல்லை. நண்பன் சாப்பிடவில்லை. நாலு மீனையும் நானே சாப்பிடவேண்டியதாகியது. அதற்கு பிறகு மீன் சாப்பிடவேண்டும் என்ற ஆசையே தோன்றவில்லை.

பேருந்து நிலையம் முழுக்க சிவப்பு கலர் சிற்றூந்துகள். மிகவும் பழைய வண்டிகள். இது போன்ற வண்டிகளை தமிழ்நாட்டில் பார்க்கமுடியாது. நான் வசிக்கும் உத்திரபிரதேசம் நொய்டா பகுதியில் பார்க்கலாம் தமிழ்நாட்டு பேருந்துகளை குறை சொல்பவர்கள் இங்கு ஒரு முறை வந்து பயணம் செய்துவிட்டு போனால், தமிழக பேருந்துகளுக்கு நன்றி சொல்வீர்கள் .

பேருந்துகளுக்கு இணையாக, மஞ்சள் வர்ணம் பூசப்பட்ட டாக்சிகள். இந்த சிவப்பும் மஞ்சளும் தான் நகரம் முழுவதும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

பின்பு, ஒருவழியாக  பேரூந்தை கண்டுபிடித்து 45 நிமிடம் பயணித்து, நண்பனின் வீட்டுக்கு வந்தோம்..

பேருந்தில் பயணித்த போது, நகரத்தின் முக்கிய பகுதிகளை கடந்த பிறகு நகரம் மிகவும் பழையதாக இருந்தது. ஒவ்வொரு கட்டிடமும் 100 வருட பழைய கட்டிடம் போல இருந்த்து. சில கட்டிடங்கள் வீடுகள் குறைந்தபட்சம் 50 வருடம் பழமையானது. அதாவது, கட்டிடம் கட்டிய போது சுண்ணாம்பு  அடித்தது தான். அதற்கு பிறகு யாரும் கட்டிடங்களுக்கு வெள்ளை அடிக்கவில்லை என தோன்றியது. இப்படி நினைத்துகொண்டு வரும் போது, ஒரு கட்டிடத்திற்க்கு வெள்ளை அடித்துகொண்டிருந்தார்கள். அது உலக அதியசத்தை பார்ப்பது போல இருந்தது. மற்ற கட்டிடங்கள் எல்லாம் மிக பழமையான கட்டிடங்கள்.ஆனால் எல்லாவற்றிலும் மக்கள் இருந்தது போலதான் தோன்றியது. வியாபர நிறுவன கட்டிடங்களும் இந்த நிலையில் தான் இருந்தது.

மக்கள் மிக நிதானமான வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். பரபரப்பு இல்லை. ஒடிபோய் பேருந்தை பிடிக்கவேண்டிய அவசியமில்லை. நகரம் முழுவதும் ஸ்லோ மோசனின் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. யாரும் சத்தமாக கூட பேசவில்லை.

மக்களிடம் சுறுசுறுப்பு இல்லையென்றலூம், அவர்களது உடைகளாவது சற்று பளிச்சென்று இருந்திருக்கலாம். மிகவும் வெளுத்த நிறம் போன்ற உடைகள். கண்ணை கவரும் ஆடைகள் இல்லை. இளையவர் முதல் முதியவர் வரை, ஆண் பெண் அனைவரும் அப்படி தான் ஆடை அணிந்திருந்தனர். ஆண்களும் பெண்களும் சிலர் ஜீன்ஸ் அணிந்திருந்தனர். அனைத்தும் நடைபாதை கடையில் ரூ.250 வாங்கிய ஜீன்ஸ் போலவே இருந்தது. இளைஞர்கள் கூட நாகரீக உடை அணிந்ததாக தெரியவில்லை. ஒரு திரைப்பட அரங்கு முன்பு நின்று பார்த்த போது கூட, இருசக்கர வண்டியில் பெண்களுடன் வந்த இளைஞர் பட்டாளமும் அவ்வாறு தான் உடை உடுத்தியிருந்தது.

கல்கத்தா காதலர்களுக்கு நிச்சியமாக செலவு குறைவு தான். பெண்களின் உடை எளிமையாக இருந்தது. கடலை போட நிறைய இடங்கள் இல்லையென தெரிந்தது. சாப்பிடும் இடங்களும் இல்லை. எல்லாம் நடைபாதை கடைகள் தான்.

ஒரு நகரத்தில் வாழும் பெண்களை வைத்து தான் நகரின் கலாசாரத்தையும் செல்வ செழிப்பையும் எடை போட முடியும். சென்னை நகரை போன்று திருத்தமாக புடவை கட்டி போட்டு வைத்து, தலையில் பூ வைத்து நடக்கும் பெண்களை பார்த்த கண்களுக்கு இங்கிருந்த பெண்களின் ஆடை அலங்காரம் அவ்வளவாக ரசிக்கமுடியவில்லை. இளைய தலமுறை பெண்கள், சென்னையில் ஜீன்ஸ் அணிந்து , கொலுசு போட்டு, தலையில் பூ வைத்து பொட்டு வைத்து நடந்து செல்லும் கொடுமையும் இங்கில்லை. டெல்லியில் வாழும் கண்ணகி பரம்பரை போல தலைவிரி கோலமாய் அலையும் பெண்களையும் பார்க்கமுடியவில்லை. ஒரு வாரத்தில் ஒரு பெண்ணையும் திரும்பி பார்க்கவைக்கும் படியான அழகான பெண்கள் யாரும் இல்லை. இங்கிருக்கும் ஆண்களுக்கு பெண்களை ரசிக்க தெரியவில்லையென்பதால், பெண்களும் அதிக அக்கறை எடுத்து தங்களை வெளிப்படுத்திகொள்ளவில்லை என தோன்றுகிறது. மொத்தத்தில் காய்ந்து போன நகரம்.

இரவில் பயணம் செய்த நாட்கள் தவிர அனைத்து நாட்களும் சரக்கு வாங்கினோம். இதை பற்றி விரிவாக எழுத வேண்டும் என்று தான் ஆசை .ஆனால், சில உறவுகளும், குடும்பத்துடன் பழகும் நண்பர்களும் இங்கு இருப்பதால், இந்த அனுபவம் குறித்து விரிவாக எழத முடியாது. வீட்டில் போட்டு கொடுத்து விடுவார்கள். சென்னையை போல இங்கும் மது கடைகள் காலையிலேயே திறந்து விடுகிறார்கள். மக்கள் பகல் எல்லாம் வாங்கிகொண்டு தான் இருக்கிறார்கள். மாலையில் நீண்ட வரிசையில் நின்று வாங்குகிறார்கள். ஆனால், குடித்துவிட்டு கலாட்டா செய்யும் நபர்களும், கிழே விழுந்து கிடக்கும் நபர்களும் என் கண்ணில் படவில்லை. மதுவிலக்கை கொண்டு வரவேண்டும் என்று வெற்று கூச்சல் போடும் நபர்கள் இல்லையென நிணைக்கிறேன். எல்லா இடங்களையும் போல மதுவால் கெட்ட குடும்பங்கள் இங்கும் இருக்கதான் செய்யும்.

கல்கத்தாவில், சுற்றி பார்க்க பெரிய விசயங்கள் ஏதும் இல்லை. பழைய கட்டிடங்கள் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் மூலம் பாதுகாக்கப்படுகிறது. விக்டோரியா மகால் என்று ஒரு கட்டிடம் இருக்கிறது. Zoo  ஒன்று இருக்கிறது. தினமும் கூட்டம் அலை மோதுகிறது.

நதியின் மேல் கட்டப்பட்ட இரும்பாலான மேம்பாலம் பிரசித்திபெற்றது. கல்கத்தா நகரை குறிப்பிட இந்த இரும்பு மேம்பாலத்தை தான் காட்டுகிறார்கள். HOWRAH BRIDGE . இதன் மேல் நின்றுகொண்டு நதியை பார்ப்பது ஒரு பொழுதுபோக்கு.

இந்த நதியின் ஒரு பகுதியில் ஒரு பூங்கா அமைத்துள்ளார்கள். அங்கு படகு பயணம் நடைபெறுகிறது. ரயில்லே நிலையத்திற்க்கு வர பயன்படுத்துகிறார்கள். 10 நிமிட பயணம்.  நாங்கள் இரவில் பயணம் செய்தோம். மிகவும் நன்றாக இருந்தது. அந்த இடத்தில் ஒருநாள் ஒரு மணி நேரம் உட்கார்ந்து வேடிக்கை பார்த்துகொண்டிருந்தேன். எல்லா நதிகரை போல தான் .மக்கள் குளித்துகொண்டும், துணி துவைத்துகொண்டும், சில இளைஞர்கள் குதித்து நீச்சலடித்துகொண்டும் இருந்தனர்.

Writers Building  எனப்படும் தலைமை செயலகம், தபால் தந்தி நிலைய கட்டிடம், மற்றும் பல பழைய கட்டிடங்கள் இருந்த பகுதியை சுற்றி பார்த்தோம்.

Victoriya Hall  எனப்படும் இடத்தையும் சுற்றி பார்த்தோம். முன்பே எழுதியதை போல காளி கோவிலுக்கு சென்றோம்.

இளமையில் இறுதிபடியில் சந்தித்த நண்பன். முதுமையின் முதல் படியிலும் உடன் இருக்கிறான். 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான நட்பு.  தொடர்ந்து சந்தித்துகொண்டும் பேசிக்கொண்டும் இருக்கிறோம். அவர் வேலை காரணமாக பல ஊர்களில் வசித்துகொண்டிருப்பவர்.. 30 ஆண்டுகளாக பேசிகொண்டிருந்தாலும், பேசப்படாத பல விசயங்கள் இருந்துள்ளன என்பது இப்படி தனிமையில் சந்தித்த போது தான் அறிய முடிந்தது.

இது ஒரு அழகான அனுபவம். பேசியவைகளை மனதில் வைத்து ரசிப்பதுதான் அந்த அனுபவத்திற்க்கு தரும் மரியாதை. யாரும் யாருடைய சுதந்திரத்திலும் குறுக்கிடாமல் கழித்த நாட்கள்.

 

 

 

 

 

கடற்கரை - காதலுடன் கடல்கன்னிகள்

கடற்கரை ::

இயற்கையின் படைப்பில் கடற்கரை ஒரு அற்புத படைப்பு.  மனிதன் கடற்கரையை காணாமல் இவ்வுலகை விட்டு மறைந்து போனல், அவண் தான் மிகவும் பாவம் செய்தவன் என கூறுவேன்.

கடற்கரை சார்ந்த அனுபவங்கள் வெவ்வேறு விதமாக அமைகிறது. அங்கேயே அதிலேயே வாழும் மனிதர்களுக்கு அதை சரிவர அனுபவிக்க பலசமயம் வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை. 

சாதாரண மனிதர்களுக்கு நிறைய நீரை பார்ப்பதற்க்கும், அலைகளில் காலை நனைப்பதற்க்கும் , காதலர்களுக்கு பொழுதுபோக்கு இடமாகவும் பார்க்கப்படும் இடத்தை அனுபவித்து வாழும் இடமாக பார்க்க சில பேருக்கே வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

நான் பல கடற்கரைகளை பார்த்துள்ளேன். சென்னை மெரினா கடற்கரை, பெசன்நகர் கடற்கரை, வி.ஜி.பி. தங்க கடற்கரை, கன்னியாகுமரி கடற்கரை, திருச்செந்தூர் கடற்கரை, மகாபலிபுரம் கடற்கரை.

அண்மையில் நான் பார்த்த ஒரிசா மாநிலம், பூரி நகர கடற்கரை. மறக்கமுடியாத அனுபவம்.

இந்த கடற்கரையை தவிர மற்ற கடற்கரைகளுக்கு, குடும்பத்துடனும், நண்பர்களுடனும், தனியாகவும் சென்றுள்ளேன். அந்த வயதில் அதில் கிடைத்த மகிழ்சியான தருணங்கள் அருமையானவை.

ஆனால், அண்மையில் கிடைத்த பூரி கடற்கரை அனுபவம் அலாதியானது.

திட்டமிடாத பயணத்தில் பூரி நகரம் வந்து சேர்ந்த போது இங்கு கடற்கரை இருப்பதே தெரியாது. காலையில், வெளிச்சம் வராதா நிலையில் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி, தேனீர் அருந்தி, புகை பிடித்துவிட்டு அமைதியாக அடுத்து தங்குமிடம் செல்வது குறித்து யோசித்தோம்.

ஒரு மொழி தெரியாத ஒரிசாகாரனிடம், போகவேண்டிய இடத்தை குறிப்பிட்டோம். அவரும் ஒப்புகொண்டு, அமரசொல்ல பல வீதிகளின் வழியாக மெதுவாக சென்றுகொண்டிருந்தோம். குளிர்ந்த காற்று. வெளிச்சம் பரவ தொடங்கியிருந்தது. மெதுவான பயணம். நீண்ட கால நண்பன். நாளைய நிகழ்சிகள் பற்றிய எந்த ஏற்பாடும் இல்லாமல் மெதுவாக பயனித்தோம். குளிர்காற்றை அனுபவித்த போதும் இங்கு கடற்கரை இருக்கும் என தோன்றவில்லை.. மிதிவண்டிகாரன், ஒரு இடத்தில் நிறுத்திவிட்டு , இதற்கு மேல் போகமுடியாது மேடான இடம் என்றும் உங்கள் இடத்திற்க்கு நடந்தே போய்விடலாம் என கூறி இறக்கிவிட்டார். நாங்களும் சம்மதித்து இறங்கி புகைபிடித்துகொண்டே வழிகேட்டு நடந்தோம்.

பொழுது புலர்ந்த வேளையில், வலதுபுறம் பார்த்தால், ஆரவாரமற்ற கடல் அலைகள் வரவேற்றது. வியப்பு. சொல்லவொண்ணா வியப்பு. ஆனந்தம்.

அறையில் பொருட்களை வைத்துவிட்டு கடற்கரைக்கு வந்தோம். கடற்கரை முழுக்க கடைகள். தேநீர் கடைகாரர்கள் அவர்கள் கடைக்கு முன்பு கடற்கரையை பார்த்தது போல நாற்காலிகள் போட்டிருந்தார்கள். கடற்கரை மணல்வெளி சிறியது. மிக அருகில் அலைகள். அலைகள் எங்கள் கால்களை முத்தமிட செய்தோம். ரம்மியமான காட்சி. காலை நேரம் . சூரியன் கண்விழித்து கொண்டிருந்தான். இதமான குளிர். ஆரவாரமில்லாமல் மக்களை தாலட்டிய அலைகள். மக்கள் கூட்டம் கும்மாளமிட்டது. சில படகுகள்.  அது ஒரு தென்றலை அணக்கும் சுகம். வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க சிலரால் மட்டுமே முடியும். எத்தனை நேரம் நின்றாலும் மனதை விட்டு அகலாத காட்சிகள். மாறும் காட்சிகள் அதற்க்கேற்றார் போல் மாறும் மனநிலைகள். கவிதை உருவானது. கதை உருவானது. காதல் உருவானது. இயற்கை அள்ளி தரும் காட்சிகள் இதயத்தில் மட்டுமே படம் பிடிக்க முடியும். சிப்பிகள் இல்லை. நத்தைகள் இல்லை. சென்னை கடற்கரை போல் பொருட்களை விற்போர் இல்லை. மாங்காய், பட்டாணி சுண்டல் இல்லை. அமைதி அமைதி உற்றுபார்த்து விமர்சனம் செய்யும் கூட்டம் இல்லை. மறைவிடம் தேடும் காதல் ஜோடிகள் இல்லை. 

சங்கு விற்பவனின் சங்கு சத்தம் மட்டும் சிலமுறை. ஊதும் சங்குகள்,  பூஜை அறையில் வைக்கும் சங்குகள் என சிலர் விற்றுகொண்டிருந்தனர். அமைதியான பேச்சு. மொழி தெரியமால், புரிந்தும் புரியாமலும் விலை பேசி பூஜை அறையில் வைக்கும் சங்கு வாங்கினோம். 

இது உல்லாசபயணிகள் அதிகமாக வரும் காலம் போலும். கடற்கரை முழுக்க கடைகள். விழா காலங்களில் வரும் ராட்டுணங்கள், ரயில்கள், மற்றும் பல திருவிழா கடைகள். கடற்கரை கோலகலமாக இருந்தது.

கடற்கரையை ரசித்துவிட்டு, ஊரை சுற்றிபார்க்க பேருந்து பற்றி விசாரித்தோம். காலை 06.30 மணிக்கு புறப்பட்டு விட்டது என்றும் இனிமேல் இல்லையென்றும், நாளை காலை தான் அடுத்து ஏற்பாடு செய்யமுடியும் என்று கூறியதால், வேறு எங்கு செல்லலாம் என்று அவரிடமே விசாரித்து, பின்பு ஜெகநாத் கோவிலுக்கு சென்று வந்தோம். மதிய உணவுக்கு திரும்பி விட்டோம்.

உணவுக்கு பின்பு, சற்று தூரத்தில் புதிதாக கட்டிய மடம் ஒன்று உள்ளது என்றும் அவசியம் பார்க்கவேண்டும் என்று கூறியதால், எங்களுக்கும் வேறு வேலை ஒன்றும் இல்லாததால், கடற்கரை ஓரமாகவே நடந்துசென்றோம். தேநீர் குடிப்பதும், புகைபிடிப்பதும் நடப்பதும் பேசிகொண்டே போவதும் இனிமையாக இருந்தது.

நண்பருக்கு கடலில் குளிக்க வேண்டும், நீந்த வேண்டும் என்ற ஆசை. அதனால் அவருக்கு மடத்துக்கு சென்று பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசையில்லை. கடலில் குளித்தே ஆகவேண்டும் என்று கூறினார். எனக்கும் ஆவல் வந்துவிட்டது. அங்கேயே ஆடை களைந்து அம்மணமாக குளிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை. எங்கு பார்த்தாலும் மக்கள் கூட்டம். பெண்களும் இருந்தார்கள். எனவே எனது ஆசையை நிறைவேற்றிகொள்ளமுடியவில்லை. எங்களிடம் மாற்று துணியும் இல்லை. வேகமாக அறைக்கு திரும்பினோம். திரும்பும்வழியில் கடலில் குளிக்க அரைகால் டவுசர் வாங்கினோம். அறையில் துணிமாற்றிகொண்டு, கடற்கரை அடைந்தோம். கையில் இருந்த கசையும், துண்டையும் தேநீர் கடைகாரரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு  கடலில் இறங்கினோம்.

குளிர்ச்சியான தண்ணீர். நண்பருக்கு நீச்சல் தெரியும் என்று முயற்சித்தார். ஆனால், நீண்ட நாட்களாக பழக்கம் இல்லாததால், நிறுத்திகொண்டார். ஆனந்தமாக குளித்தோம். அலைகளை எதிர்த்தோம். தோற்றோம். அலைகள் உடன் அழைத்து செல்வதும் வெளியில் கொண்டுவந்து விடுவதுமாக தாலாட்டியது. மிக குறைவானவர்களே குளித்துகொண்டிருந்தார்கள். நாங்கள் தனிமையில் குளித்துகொண்டிருந்தோம். நிலை தடுமாறி நீரில் முழ்க, கடற்கன்னிகள் காத்திருக்க கண்டேன். நிலைதடுமாற செய்தது அலைகள் அல்ல என்பதை உணர்ந்தேன். யுகம் யுகமாய் காத்திருந்த காதலிகள் தங்கள் எண்ணத்தை வண்ணமயமாக சொல்லிகொன்டே , வண்ணத்துபூச்சியின் பென்மை கொண்ட முதுகில் சுமந்துகொண்டு அவர்கள் உலகத்தை காட்டி காமம் கலந்த காதல் மொழி பேசினார்கள். தங்களது சல்லாப மொழியை சலனமில்லாம் சொல்லி சொல்லி மாய்தனர். அவர்களது வால் பகுதியின் வர்ண ஜாலங்கள் இது வரை மனித இனம் கானாதது. அள்ளி அனைத்தால் வழுக்கி செல்வதும், விலகி சென்றால், கட்டி அனைப்பதுமாக காதலும் ஊடலுமாய் பயனித்தோம்,. அவளது ஏக்க பெருமூச்சால் கடல் அலைகளின் வீரியம் கூடியது. பிரிய மனமில்லாமல் அவள் சிந்திய கண்ணிரால் கடலின் நீர் மட்டம் உயர கண்டேன்.

கற்பனை சிறகடித்து பறந்தது. இதுதான் இந்த பயணத்தின் இனிமையான நேரம் என்பதை அப்போதே உணர தொடங்கினோம். வாழ்வின் மறக்கமுடியாத தருணம் என்பதையும் உணர்ந்தோம். 

சில கவிதைகள் தோன்றின. அந்த தண்ணிரிலேயே எழுதினேன. அலைகள் அவைகளை அபகரித்துசென்றுவிட்டது. கடல் எப்போதாவது, அதை பிரசுரிக்கும். எங்களை போல வருபவர்கள் வாசிப்பார்கள். கதை எழுத ஆடை அவிழ்த்த வார்த்தைகள் வம்புக்கிழுத்தன. நீரில் மிதந்தேன் நிலத்தில் மிதந்தேன் காற்றில் மிதந்தேன், காதல் கண்டேன், காமம் கண்டேன். கடவுளை கண்டேனா ? எதை அடைந்தேன். எதை இழந்தேன். 

உப்பு நீர் உள்தொண்டை வரை இறங்கியது. கடல்நீர் அனைத்தும் குடிநீராக வேண்டுமென நினைத்தேன்.

மாலை மங்க தொடங்கியது. இருள் பரவ தொடங்கியது. தேநீர் குடித்தோம். புகைத்தோம். அறை திரும்பி குளித்தோம். மீண்டும் வெளியே வந்தோம். வெளியே வந்தால் கடற்கரைதான். தேநீர் புகை, மீண்டும் மீண்டும்.

மது வாங்கினோம். அறைக்கு வந்தோம். அமுதம் அமிழ்தம் காவேரி பூம்பட்டிண கடற்கரையில், அரேபிய புரவியில் யவணம் முதிர்ந்த இருவர் நிதானமாக கடைவீதிகளை கண்கானித்தவாறே மது அருந்தி நிணைவு தடுமாறாத  நிலையில் பயணித்துகொண்டிருந்தனர். 

 

பெரும்செல்வந்தரின் செல்வ புத்திரிகளும். அங்கவை சங்கவை ஆடற்கலை நங்கைகளும் யவணம் முதிர்ந்த இருவரில் யாரை காதலிப்பது என்று விவாதித்துகொண்டிருந்தனர். வட்டமாய் சுற்றி வந்த ராட்டிணத்தில் வசீகரத்துடன் அமர்திருந்தவளுடன் நண்பனின் பார்வை நொடிபொழுது சந்திக்க, வெட்கம் கலந்த புண்ணகையை நழுவ விட , மலைநாட்டு இளநீர் குடைசாய மன்மத பானம் நெஞ்சில் பாய நிலை குலைந்தான் உயிர் தோழன்.  மதுவின் போதையிலும் மங்கையின் பார்வையிலும் வானவீதியில் நடைபயில சென்றதால் அவனை தனியே விடுத்து பார்வையை சுழற்றியபோது, மேலும் கீழும் பயணித்த ராட்டினத்தின் உச்சியில் என்னவளை கண்டேன். அவள் மேலும் கீழுமாய் பயணிக்க எனது கண்கள் அவளுடன் பயனித்துகொண்டிருந்தது உணர்ச்சிகள் உசலாடிகொண்டிருந்தன. அவளின் கண்களின் போதையில் மதுவின் போதை குறைய கண்டேன்.  வானவீதியின் போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்குண்ட தோழனும் திரும்பிவர ………………………………….  . நிதானமான போதையுடன், வெளியே வந்தோம். பயண ஏற்பாடு செய்தோம். மீண்டும் கடற்கரையில் நின்றோம். சாப்பிட்டோம். 

கடற்காற்று, அத்தனை பெரிய கூட்டத்திலும் நாங்கள் தனியாக இருந்தோம். எங்களை விமர்சிக்க யாரும் இல்லை. எங்களுக்கும் யாருக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை. இதமான காற்று. மிதமான போதை. மொழியில் வார்த்தைகள் தீராதது போல எங்களது, எங்களது பேச்சும் தொடர்ந்தது. நாங்கள் எப்போது உறங்கினோம் என்பது அந்த இரவுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

 

ஆலய தரிசனம் - கோனர் கோவில்

04.01.2014 அன்று, ஒரிசா மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள “கோனார்க்” கோவிலுக்கு சென்றிருந்தேன். சுற்றுலா பேருந்தில் , வழிகாட்டியுடன் சென்றிருந்தேன். இதற்க்காக சுற்றிபார்க்க ஒதுக்கப்பட்ட நேரம் 2 மணி நேரம். கோவிலை பற்றி 10 நிமிடம் குறிப்புகள் கொடுத்தார். கோவிலுக்கு உள்ளே சென்ற பின் வேறு ஒரு வழிகாட்டியிடம் ஓப்படைத்துவிட்டு அவர் ஒதுங்கிவிட்டார்.

புதிய வழிகாட்டி கோவிலின் சிறப்புகளையும், யார் கட்டியது என்பது பற்றியும், அதன் சிறப்பு தன்மைகளையும் பற்றியும் சுற்றி வந்து கூறிக்கொண்டிருந்தார். முதலில் எல்லோரும் கவனமாக கேட்டுகொண்டிருந்தாலும், படிப்படியாக கவனம் சிதற ஆரம்பித்தது. 

கோவில் சுமார் 800 வருடங்களுக்கு முன்பு கட்டப்பட்டது. பல்வேறு காரணங்களால் இன்று சிதிலமடைந்து காணப்படுகிறது. மேலும் கட்டிடம் இடிந்துவிட கூடாது என்பதற்க்காக, கோவிலின் உள்ளே மணல் நிரப்பி, கோவிலின் மேற்கூரையை தக்க வைத்துள்ளார்கள். இதில் இருந்த பல தூண்பகுதிகளை, பூரி ஜெகநாத் கோவில் கட்டும் போது எடுத்து சென்றதாகவும் கூறப்படுகிறது.

இது சூரிய தேவனுக்காக கட்டப்பட்டுள்ளது. தேர் வடிவத்தில் மூல கோவில் கட்டப்பட்டுள்ளது. கோவிலின் உள்ளே, குதிரைகள் இழுக்கும் தேரில் சூரிய பகவான் அமர்ந்த நிலையில் இருந்த சிலை இருந்ததாகவும் அதற்கு பூஜைகள் நடைபெற்றதாகவும் கூறப்படுகிறது. இப்போது அப்படி ஏதுவும் சிலை இல்லை. பூஜைகளும் இல்லை. இது ஒரு சுற்றுலா தளம் மட்டுமே. மேலும், விவரங்களுக்கு இனையதளத்தில் பார்க்கவும். பல்வேறு விதமான குறிப்புகள் கிடைக்கிறது.

இதை சூரியன் கோவில் என்பதை விட காமன் தேவன் கோவில் என்று கூறலாம். கோவிலின் முழு கட்டிட பகுதிகளிலும் காமம் வழிந்தோடுகிறது. காம நிலையை சித்தரிக்கும் படங்கள் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது. காமம் அனுபவிக்க எத்தனை நிலைகள். அதை இவ்வளது துல்லியமாக சிலைகளாக வடித்த சிற்பிகளின் கலைத்திறனை எப்படி பாரட்டுவது என்று தெரியவில்லை. அனுபவித்து சிலை வடித்திருப்பார்களோ அல்லது யாரையாவது அந்த நிலைகளில் காமம் அனுபவிக்க சொல்லி அதை பார்த்து சிலை வடித்திருப்பார்களோ. எத்தனை நுணுக்கம். 

அனைத்து விதமான காம நிலைகளை சித்தரிக்கும் சிற்பங்களும் இருந்தது, ஆண்-பெண் , ஆண்-ஆண் , பெண்-பெண், மற்றும் விலங்குகள் (என் கண்ணில் படவில்லை) இவர்களின் சிலைகள் மிக அற்புதமாக படைக்கப்பட்டிருந்தது. சில நிலைகளை  இரண்டு பேரால் செய்ய இயலாது. முன்றாம் நபரின் துனை தேவைப்படும்.

எல்லோருக்கும் உன்னிப்பாக ரசித்து பார்க்கவேண்டும் என்ற மனநிலையிருந்தாலும் எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நேரத்தில் வேகமாக பார்த்துகொண்டே நகர வேண்டியிருந்த்து. அதிலும் பொது இடத்தில் பலர் முன்னிலையில் பார்பதில் நிறைய சங்கடங்கள் இருந்தது

இன்றைக்கு இனையங்களில், நீலப்படம் நிறைய பார்க்க வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. அறிவியல் துணை கொண்டு பலவிதமாக நாம் முன்னே காட்சிகள் நிறுத்தப்படுகிறது.  ஆனால், இங்கே கற்பனையில் மட்டுமே சிற்பி சிலை வடித்துள்ளான் என்றால் அவனது காதல் திறமையும், காமத்தின் அனுபவ திறமையும் மிகவும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

இன்றைய கால நிலையில், இது போன்று ஒரு சிற்ப கட்டிடத்தை கட்ட முடியுமா ?. கட்ட நினைத்தாலும், கலாச்சார பாதுகாவலர்கள் என்ற பெயரில் எத்தனை எதிப்புகள் வெளிப்படும். ஏன் ஒரு கண்காட்சியை கூட நடத்தமுடியாது. ஆனால், அன்றைய காலகட்டத்தில், கோவில் என்ற இடத்தில், முழுக்க முழக்க காமத்தை சொல்லி கொடுக்கும் இடமாக இது இருப்பது, அன்றைய ஆளும் வர்கத்தின் அசாத்திய மனநிலையையும், அதை மக்கள் ஏற்றுக்கொண்ட விதத்தையும் பறைசாற்றுகிறது.

வாய்ப்பு கிடைத்தால், மீண்டும் ஒருமுறை சென்று நிதானமாக பார்க்கவேண்டும்.

வடஇந்திய கோவில்களில் மட்டுமே இது போன்ற சிற்பங்கள் அதிகம் காணப்படுகிறது என நினைக்கிறேன். தென்னிந்திய கோவில்களில் இது போன்ற சிற்பங்கள் உண்டா என்று தெரியவில்லை.

என்னுடன் வந்த நண்பர் கட்டிடத்தின் உயரே இருந்த சிலையை பார்த்து விட்டு திரும்பும் போது, அதே சிலையை பார்த்து விட்டு ஒரு இளம் பெண்ணும் தலையை திருப்ப , இருவரது பார்வையும் கண நேரம் மோதிக்கொள்ள, அந்த பெண் வெட்கம் கலந்த புண்ணகையை வீசிவிட்டு விலகியிருக்கிறாள். அதை நினைத்து நினைத்து என்னிடம் சொல்லி வெட்கப்பட்டு பூரித்துபோனார்.

நண்பனின் நாணமும் நன்றாய்தான் இருந்தது.