கசப்பான சர்க்கரை

கசப்பான சக்கரை::

நாம் மிக சுலபமாக அரசின் கொள்கைகளையும் திட்டங்களையும் குறை கூறுகிறோம்.  அந்த கொள்கைகள் மற்றும் திட்டங்கள் மூலம் பயனடைவோரும் பாதிக்கப்படுவோரும் தங்களது வசதிக்கேற்ப்ப விமர்சனம் செய்கின்றனர்.

அந்த கொள்கைக்கும் திட்டங்களுக்கும் சம்மந்தமே இல்லாதவர்கள். தங்களது அரசியல் சார்ந்து விமர்சனம் வைக்கின்றனர். பொது மக்கள் இது குறித்து ஆழமான புரிதல் இல்லாமல் ஏதோ ஒன்றை சொல்லி வைக்கிறோம்.

கடந்த மாதமும் இன்றும் அரசு வெளியிட்ட ஒரு அறிக்கையை பார்ப்போம்.

1. கடந்த மாதம் , தனியார் சர்க்கரை ஆலைகளுக்கு குறைந்த வட்டியில் 4000 கோடி ரூபாய் கடனாக வழங்க அரசு முடிவு செய்தது,

2. இன்று சர்க்கரை மீதான இறக்குமதி வரியை 15%லிருந்து 25% ஆக ஏற்றியுள்ளது.

இந்த இரண்டு செய்திகளுக்கும் , சம்மந்தப்பட்டவர்களும் பொது மக்களும் சொன்ன கருத்துக்களை பார்ப்போம். அரசியல் கட்சிகள் கருத்து தெரிவிக்கவில்லையென்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

அரசு தரப்பு:

தனியார் சர்க்கரை ஆலைகள், விவாசாயிகளிடமிருந்து கொள்முதல் செய்த கரும்புக்கு பணம் பட்டுவாடா செய்யாமல் கால தாமதம் செய்வதால், விவசாயிகளுக்கும் ஆலை நிர்வாகத்திற்க்கும் உதவி செய்யும் வகையில் இந்த கடன் திட்டம் அறிவிக்கப்பட்டதாக தெரிவித்தது.

சர்க்கரை ஆலை நிர்வாகிகள்:

விவசாயிகளுக்கு பணம் நிலுவையில் உள்ளது உண்மை தான் என்றும் அதற்கு காரனம், உற்ப்பத்தி செய்யப்பட்ட சர்க்கரைகளை விற்பனை செய்ய முடியவில்லையென்றும், சர்க்கரை ஆலைகளில் தேங்கியுள்ளது என்றும் கூறினார்கள்

இந்த கடனுதவியால் எந்த பயனும் இல்லை என்றார்கள். இந்த கடனை வாங்கி விவசாயிகளுக்கு கொடுத்தாலும், சர்க்கரை விற்க்காத நிலையில் வட்டியுடன் கடனை திரும்பி செலுத்துவது சிரமம். என்பதால் இந்த திட்டத்தால் பயன் இல்லை என்றார்கள்.

கரும்பின் கொள்முதல் விலை, தயாரிப்பு செலவுகளின் கணக்குப்படி சர்கரையின் விலையை நிர்ணயித்தால், இறக்குமதி செய்யப்படும் சர்க்கரையின் விலையை விட அதிகமாகிறது. எனவே, இறக்குமதியாகும் சர்க்கரையின் விலையை போன்ற விலையில் விற்க வேண்டுமென்றால் அரசு மானியம் அளிக்க வேண்டும் என்றார்கள். அல்லது இறக்குமதியை கட்டுப்படுத்தினால் தான் உள்நாட்டு சர்க்கரையை விற்க முடியும் என்றார்கள். விவசாயிகளுக்கு கொடுக்கப்படும் விலை 70% அதிகரித்துள்ளது என்றும் ஆனால், தாங்கள் உற்ப்பத்தி செய்யும் சர்கரையின் விலை 7% தான் கூடியுள்ளது என்று கூறுகின்றனர்.

இந்த ஆண்டு கரும்பு விளைச்சல் அதிகரித்துள்ளது என்றும், ஆனால் சர்க்கரை தயாரிப்பு செலவு கூடுதலாக இருப்பதால் சர்க்கரை விலை குறைய வாய்ப்பில்லை என்று தெரிவித்துள்ளனர்.

இறக்குமதியை கட்டுப்படுத்தினால், சர்க்கரை தட்டுப்பாடு ஏற்படுவதுடன், விலை அதிகரித்து மக்கள் பாதிக்கப்படுவார்கள் என்பது அரசின் வாதம்.

விவசாயிகள்::

சர்க்கரை ஆலைகளுக்கு அரசு கடன் வழங்குவதன் மூலம், ஆலைகள் உங்கள் நிலுவை தொகையை கொடுக்கும் அதனால் உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி தானே என்று கேட்டதற்க்கு, எங்களுக்கு பழைய பாக்கி கிடைக்கும் என்றாலும் எங்களது கோரிக்கை கரும்புக்கு கட்டுப்படியாகும் விலையை கொடுக்க வேண்டும் மற்றும் தற்போது கொடுக்கும் மானியத்தை அதிகரிக்க வேண்டும் என்றார்கள்.

அடிப்படை விலையை அதிகரித்தால் சர்க்கரை விலை ஏறி மக்கள் சிரமப்படுவார்கள் என்று கேட்டதற்க்கு , ஆலை அதிபர்கள் சர்க்கரை விலையை கட்டுப்பாட்டில் வைக்க முடியும் என்றார்கள். அதாவது, கரும்பிலிருந்து சர்க்கரை எடுத்த பிறகு அதன் கழிவிலிருந்து எரிசாராயம் தாயரிக்கும் பொருட்கள் கிடைப்பதாகவும், அதில் வரும் வருமானத்திலிருந்து சர்க்கரை தாயரிப்பதில் ஏற்ப்படும் நட்டத்தை ஈடு செய்யலாம் என கூறினார்கள். மேலும், அந்த உபரி வருமானத்தில், விவசாயிகளுக்கு பங்கு தந்தால், தங்களது கரும்பு உற்பத்திக்கு ஏற்படும் செலவை ஈடுகட்ட முடியும் என்று கூறினார்கள்.

சர்க்கரை ஆலை அதிபர்கள் , இந்த வருமானத்தையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டாலும், சர்க்கரை உற்பத்தி செலவை விட கிலோவுக்கு இரண்டு ரூபாய் குறைவாகவே விற்க வேண்டியுள்ளது என்று கூறினார்கள். அதாவது, இறக்குமதி சர்க்கரையின் விலைக்கு எற்ப உள்நாட்டு சர்க்கரை விலையை நிர்னயித்தால், கிலோவுக்கு இரண்டு ரூபாய் நட்டம் ஏற்ப்படுவதாக கூறினார்கள்.

இந்த இறக்குமதி வரி ஏற்றத்துக்கு காரணம், உள்நாட்டு சர்க்கரை விலைக்கு ஈடாக கொண்டுவருவதன் மூலம் ஆலைகளில் தேங்கியுள்ள சர்க்கரையை விற்ப்பனை செய்ய முடியும் என்பதே.

பிரேசிலில் அமோக விளைச்சல் காரணமாகவும், உலகம் முழுவதும் சர்க்கரை விலை குறைந்திருக்கும் நிலையில், இறக்குமதி வரியை ஏற்றியிருப்பதன் மூலம், இறக்குமதி செய்யப்படும் சர்க்கரை விலை ஏறுகிறது.

உள்நாட்டுள் கரும்பு உற்ப்பத்தி அதிகரித்திருந்தாலும், சர்க்கரை தயாரிப்பு செலவு அதிகமாக இருப்பாதால் சர்க்கரை விலை குறைய வாய்ப்பில்லை.

விவசாயிகளுக்கு மானியம் கொடுத்து, சர்க்கரை ஆலைகளுக்கு மானியம் கொடுத்து, அதிகமாக அந்திய செலவாணி செலவு செய்து இறக்குமதி செய்தாலும், அங்கு கொடுக்கப்படும் பணம் அனைத்தும் பொது மக்களின் வரிப்பணம்.

நடுத்தர மக்கள் வரியையும் செலுத்தி இவர்களுக்கு மானியமும் கொடுத்து இவர்களது பொருள்களை அதிக விலைக்கு வாங்க வேன்டியுள்ளது.

வசதி படைத்தவர்களுக்கு பிரச்சனையில்லை. ஏழைகளுக்கு இலவசமாகவும் குறைந்த விலையிலும் ரேசன் கடைகளில் சர்க்கரை கிடைக்கிறது. இந்த வாய்ப்புகள் இல்லாத மற்ற பொதுமக்கள் தான் , இவர்கள் எல்லோருக்கும் கொடுக்கப்படும் சலுகைகளுக்கு பணம் கொடுத்து ஈடு செய்ய வேண்டியுள்ளது.

விவசாயிகளுக்கு வருடா வருடம் உற்பத்தி செலவு அதிகரித்து கொண்டேயிருக்கும். தொடர்ந்து கோரிக்கைகளை வைத்துக்கொண்டேயிருப்பார்கள். அது போலவே சர்க்கரை ஆலை அதிபர்களும் தங்களது வாதத்தை முன்வைத்து கோரிக்கைகளை வைத்துக்கொண்டேயிருபார்கள். ஏழைகளுக்கு இலவசமும் மலிவு விலையில் கொடுதால் தான் தாங்கள் ஆட்சியில் இருக்க முடியும் என்பதால் அரசியல்வாதிகளும் அவர்களுக்கு சாதாமகவே நடந்து கொள்வார்கள்

.

இறக்குமதி செய்யப்படும் சர்க்கரை விலை குறைவாக இருக்கிறதென்றால், அங்கு, உற்பத்தி செலவு குறைவு என்று பொருள் கொள்ளலாம் அல்லது குறைந்த நிலப்பரப்பில் அதிக விளைச்சல் செய்கிறார்கள் என்று பொருள்

அது உண்மையென்றால், அது போன்று இங்கு ஏன் விளைச்சலை அதிகப்படுத்தி, சர்க்கரை உற்ப்பத்தி செலவை குறைக்க முயற்சிக்க கூடாது. ?

ஒரு வேளை அவர்களது உள்நாட்டு தேவைகான சர்க்கரையை குறைத்து, சர்க்கரையை ஏற்றுமதி செய்து, அந்நிய செலவாணி ஈட்டி, அவர்களது பொருளாதரத்தை (balance of payment)  கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கலாம்.

உலகத்தில் உள்ள எல்லா அரசியல்வாதிகளும் அதிகாரிகளும் ஒரே மாதிரி தான், எந்த கொள்கையை வகுத்தாலும் அதற்கு எதிர்ப்பு வரும் என்பது தெரியும். எனவே, வகுக்கப்படும் கொள்கைகளில் மூலம் தங்களது தனிப்பட்ட லாபத்தையும் விருப்பு வெறுப்புகளையும் கலந்து விடுகிறார்கள் என தோன்றுகிறது.

எல்லா நாடுகளிலும் பிரச்சனை இருப்பதாலும், இது தான் சரியான கொள்கை என்று முடிவெடுக்க முடியாத நிலையில் சமயத்திற்க்கு எற்றார் போல முடிவுகளை எடுத்துக்கொண்டிருக்கலாம்.

இந்த விசயத்தில் என்ன மாதிரியான கொள்கை வகுத்தால், விவசாயிகள், சர்க்கரை அலை தொழிலதிபர்கள், வியாபாரிகள் மற்றும் பொது மக்கள் பயனடைய முடியும் என்று சொல்லுங்களேன்.

சர்க்கரை விலை இப்படியே ஏறிக்கொண்டிருந்தால், இலுப்பை பூவை தான் உபயோகிக்க வேண்டும்.

உண்ணாவிரதம்

மணிப்பூரில் கடந்த 14 வருடங்களாக உண்ணாவிரதம் இருந்த Ms. சானு சர்மிளா என்ற பெண், 19.08.2014 அன்று விடுதலை செய்யப்பட்டார்.

சமூக வலைதளங்கள் இதை பெரிதாக கண்டுகொள்ளவில்லை காரணம் தொலைகாட்சிகளும் ஊடகங்களும் இந்த செய்தியை பெரிதாக மக்களிடம் கொண்டு வரவில்லை.

சானு சர்மிளா மணிப்பூர் மாநிலத்தில் அமுலாக்கப்பட்டுள்ள ARMED FORCES SPECIAL POWERS ACT (AFSPA)  என்ற சட்டத்தை நீக்க கோரி  கடந்த 2000 நவம்பர் மாதம் தனது உண்ணாவிரதத்தை தொடங்கினார். இம்பாலில் அவரது கண்னெதிரே பொதுமக்கள் பத்து பேர் சுட்டுக்கொள்ளப்பட்டதை பார்த்த பிறகு அவர் இந்த முடிவை மேற்க்கொண்டார்.

அரசு இது தற்கொலை முயற்சி என கைது செய்தது. அவரை சிறையில் வைத்து பாதுகாப்பது சாத்தியமில்லை என்பதால், அரசு மருத்துவமனையில் தனியறையில் வைக்கப்பட்டார். அந்த அறை துனை சிறைச்சாலை என அறிவிக்கப்பட்டது.

அவருக்கு கடந்த 14 ஆண்டுகளாக மூக்கின் வழியாக திரவ உணவு வழங்கப்படுகிறது.

தற்கொலை முயற்ச்சிக்காக கைது செய்யப்பட்டவரை ஒரு ஆண்டுக்கு மேல் சிறைக்காவலில் வைக்க சட்டம் அனுமதிப்பதில்லை. எனவே, ஒவ்வொரு ஆண்டும் 364 நாளில் நீதிமன்றத்தில் ஆஜர் படுத்தப்படுகிறார். உண்ணாவிரதத்தை. முடித்து கொள்ள சம்மதமா என கேட்க்கப்பட்டாள் அவர் மறுத்து விடுகிறார். மீண்டும் ஒரு வருடத்திற்க்கு கைது செய்யப்படுகிறார். இது போன்று மீண்டும் மீண்டும் கைது செய்யப்பட்டு 14 வருடங்களாக சிறையில் இருந்துள்ளார்.

தற்போது நீதிமன்றம் அவரை விடுதலை செய்யப்பட்டுள்ளது. அவர் தற்கொலை செய்து கொள்ள முயற்சி செய்தார் என்ற குற்றச்சாட்டு நிரூபிக்கப்படவில்லையென்றும், அவரது உண்ணாவிரதம் அரசியல் சார்ந்தது என்றும் கூறி விடுதலை செய்துள்ளது.

அவர் தொடர்ந்து உண்ணாவிரதம் இருந்தால், அரசு அவரை நல்ல விதமாக பராமரிக்க வேண்டும் என்றும் எப்போதும் போல் அவருக்கு மூக்கு வழியாக திரவ உணவு அளிக்க ஏற்ப்பாடு செய்ய வேண்டும் என ஆனையிட்டுள்ளது.

இந்த முடிவு எடுக்க நீதிமன்றத்துக்கு ஏன் 14 ஆண்டுகாலம் பிடித்தது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் நீதிமன்ற காவலை நீடித்த போது, இந்த எண்ணம் ஏன் ஏற்ப்படவில்லை.

நீதிமன்றம் கூறியுள்ளப்படி, அரசு அவரது உண்ணாவிரதம் தொடர்ந்து நடைப்பெற அனுமதிக்குமா ? அவருக்கு வேண்டிய பாதுகாப்பும் அவருக்கு வழங்க வேண்டிய திரவ உணவுக்கும் பொறுப்பேற்க்குமா அல்லது வேறு சட்ட பிரிவுகளை கூறி தட்டிக்கழிக்குமா என்பதை காலம் தான் நிர்னயிக்கும்.

அவர் படுத்த படுக்கையாய் இருக்கும் போது, அவரை பராமரிப்பது அவ்வளவு எளிதான காரியமல்ல. குடும்ப உறுப்பினர்கள் அவரை பராமரிக்க பொறுப்பு ஏற்றுக்கொள்வார்களா.? 42 வயதான அவர் உடல் நிலை மேலும் உண்ணாவிரதம் இருக்க இடம் கொடுக்குமா ?

இவ்வளவு ஆண்டுகள் இவர் உண்ணாவிரதம் இருந்த காலத்தில் பொது மக்களின் ஆதரவு இவருக்கு இல்லாமல் போனது ஏன். ஆரம்ப காலத்தில் ஆதரவு இருந்தாலும் தொடர்ந்து பொது மக்களால் அவருக்காகவும் அந்த சட்டத்திற்க்காகவும் போரட முடியவில்லை.

மனித உரிமை கழகங்கள் அந்த சட்டம் தவறு என்று கண்டனம் தெரிவிப்பதுடன் நின்று விடுகிறது. உலகில் எந்த அரசும் , மக்களுக்கு எதிரான எந்த சட்டம் கொண்டு வந்தாலும், அதை கண்டிப்பதுடன் நின்று விடுகிறது. அதை தடுத்து நிறுத்தும் அதிகாரம் அதற்க்கு இல்லை. இது போன்ற சட்டங்களால் மக்கள் பாதிக்கப்படும் போது, விசாரணை கமிசன் அமைக்க சொல்வதுடன் அவர்களது செயல்பாடு நின்று விடுகிறது.  விசாரனை கமிசன் முடிவுகள் குறித்தோ அல்லது தண்டனை வழங்கப்பட்டதா என்பது குறித்தோ அவர்கள் கவலைப்படுவதில்லை.

தனிமனித உரிமை மீறல்களாக இருந்தாலும், போர் குற்றங்களாக இருந்தாலும், மனித உரிமை கழகத்தின் செயல்பாடுகள் இந்த அளவே இருக்கிறது.

தனி நபராக 14 வருடங்களாக போரடி வரும் இவருக்கு அரசியல் கட்சிகள் ஏன் ஆதரவு அளிக்கவில்லை.

அரசும் இவரை 14 வருடம் சிறை வைக்க வேண்டிய அவசியமென்ன ? அவரை முதலிலேயே விடுவித்திருந்தால், அவரது குடும்பத்தார் அவரை பராமரித்திருப்பார்கள் அல்லது உண்ணாவிரதத்தை முடித்து வைத்திருப்பார்கள்.

ஒரு வேளை அசம்பாவிதமாக உயிர் துறந்திருந்தாலும், ஒரு சில நாட்களுக்கு போரட்டங்கள் நடந்திருக்கும். பின்பு பொது மக்கள் தங்களது வேலையை பார்க்க போயிருப்பார்கள். அதிகப்பட்சமாக அன்றைய முதலமைச்சரின் பதவி விலகலோடு அந்த பிரச்சனை முடிந்திருக்கும்

.

அவர் கைது செய்யப்பட்ட 2000 ஆண்டுகளில் மனிப்பூரில் மாநில காங்கிரஸ் அரசும் அதற்கு பிறகு சமதா கட்சியும் அதற்கு பின் சிறிது காலம் குடியரசு தலைவர் ஆட்சியும் அமுலில் இருந்துள்ளது. 2002 முதல் இன்று வரை 12 ஆண்டுகளாக காங்கிரஸ் ஆட்சி நடக்கிறது.

மாநில கட்சிகளால் இந்த சட்டத்தை வாபஸ் பெற வைக்க முடியவில்லை. தனி நபராக போரடியும் இவரால் இன்னமும் சட்டத்தை வாபஸ் பெற வைக்க முடியவில்லை.

இந்த நிலையில் தன்னை வருத்தி அழித்து கொள்வதை விட போரட்ட முறையை மாற்றி அமைத்திருக்க வேண்டும்.

அவரை பாரட்டி இந்திய அமைப்புகளும் உலக அமைப்புகளும் பல விருதுகளை கொடுத்து கௌரவித்துள்ளது. ஆனால், அவரது போரட்டத்திற்க்கு ஆதரவாக செயலில் இறங்கவில்லை.

பிரிட்டீஸ் அரசாங்கம் காந்தியின் உண்ணாவிரதத்துக்கு அளித்த முக்கியத்துவம் போன்று இன்றைய அரசாங்கங்கள் அளிப்பதில்லை. 

கங்கையை சுத்தப்படுத்த வேண்டும் என்று உண்ணாவிரதம் இருந்த சாமியார் உயிர் நீத்தார். ஆனால், மக்களோ ஊடகங்களோ அரசோ கண்டுகொள்ளவில்லை.

ஊடகங்களும், தொலைக்காட்சிகளும் யாரை உயர்த்தி பிடிக்கிறதோ அவர்களே இன்றைய நிலையில் உண்ணாவிரதம் இருக்க முடியும். அன்னா அசாரே இருந்த உண்ணாவிரதம் தொலைகாட்சிகளால் திருவிழா போல கொண்டாடப்பட்டது. அவரும் பல முறை உண்ணாவிரதம் இருந்துள்ளார். அவரது உடல் நிலை கருதி அவரே உண்ணாவிரத்த்தை முடித்துக்கொண்டுள்ளார்.

சில மணி நேர உண்ணாவிரதங்களும், ஒரு நாள் அடையாள உண்ணாவிரதங்களும், தொடர் உண்ணாவிரதங்களும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் மூலம் நடத்தி காண்பிக்கப்படுகிறது.

இன்றைய சூழ்நிலையில் தனிமனித போரட்டங்களுக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை. அரசியல் கட்சிகளின் அடாவடிதனத்துக்கும், தொலைகாட்சிகளின் அராஜகதனத்துக்கும் தான் அரசும் பொதுமக்களும் ஆதரவு தெரிவிக்கின்றனர்.

அதே சமயம் ஒவ்வொரு தனி மனித கோரிக்கைக்கும் அரசு பணிந்து போக வேண்டுமென்றால், அரசு இயங்க முடியாது. எல்லோரும் ஒவ்வொரும் கோரிக்கையாக முன் வைப்பார்கள். ஒருவரது கோரிக்கையை ஏற்றால் மற்றவர்களுக்கு பாதிப்பு ஏற்ப்படும். எல்லா மக்களுக்கும் திருப்தியளிக்கும் விதமாக அரசு நடத்துவதும் சாத்தியமல்ல.

ஜெயகாந்தன் கதைகள்

ஜெயகாந்தன்

இவர் சமகால எழுத்தாளர். இலக்கியவாதி. நிறைய எழுதியுள்ளார். கம்யுனிசத்தில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தவர். நிறைய விருதுகள் வாங்கியுள்ளார். இவரது நாவல்கள் திரைப்படம் ஆக்கப்பட்டுள்ளது. இவரே இயக்கியுள்ளார்.

இன்றைய எழுத்தாளர்களின் பாகுபாட்டில் எதிலும் சேராதவர். அதாவது, இடதுசாரி, வலது சாரி, முற்போக்கு , பின் நவினத்துவம், தலித் இலக்கியம் இப்படி எதிலும் வகைப்படுதப்படாதவராகவே நான் கருதுகிறேன்.

இவர் எழுதிய காலங்களில் சில கதைகளை படித்துள்ளேன். ஆனால் ஞாபகம் இல்லை. இவரது சினிமாவுக்கு போன சித்தாளு, ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள் இந்த இரண்டு மட்டுமே ஞாபகம் உள்ளது.

தற்போது அவரது மூன்று கதைகளை படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்த்து. (1) இந்த நேரத்தில் இவள் (2) பாட்டிமார்களும் பேத்திமார்களும் (3) அப்புவுக்கு அப்பா சொன்ன கதைகள்.

இவை மூன்றும் ஒன்றுடன் ஒன்று இனைந்தவை. மூன்றும் தொடர்ச்சியான கதைகள். வாரப்பத்திரிக்கையில் தொடர் கதையாக எழுதப்பட்டவை.

இவை வெளிவந்த காலத்தில் பிரபலமாக இருந்திருக்கலாம். சுவையாக எழுதியுள்ளார். முழுமையாக படிக்க தோன்றுகிறது. சரளமான நடை.

இந்த மூன்று கதைகளும் குடும்ப கதை என்ற வகையை சார்ந்தது. இதில் மாறுப்பட்ட சிந்தனையோ, புரட்சிகரமான சிந்தனையோ எதுவும் இல்லை. படிக்கும் வாசகனை உணர்ச்சிவசப்பட செய்யும் விசயங்கள் ஏதும் இல்லை. சிந்தனையை தூண்டுவதாகவும் இல்லை. எந்த உபதேசமும் செய்யவில்லை படிப்பவர்களின் மனதில் பெரிதாக எந்த பாதிப்பையும் ஏற்ப்படுத்துவதில்லை.

இன்றைய தொலைக்காட்சி தொடர்களில் வரும் கதை போல் உள்ளது. இந்த மூன்று கதைகளையும் தொலைக்காட்சி தொடராக மாற்றினால் குறைந்த பட்சம் மூன்று வருடங்களுக்கு தொடரை எடுத்து  செல்ல முடியும்.

திரு. ஜெயகாந்தன் சரியான சமூக அந்தஸ்து மரியாதை பெறவில்லை என்பதாக சில கருத்துக்களை பார்க்க முடிகிறது. அவருக்கும் தாம் சமூகத்தில் சரியாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை என்ற வருத்தம் இருப்பதாக தெரிகிறது.

பொதுவாக, எழுத்தாளர்கள் சமூகத்தில் வாழும் காலத்தில் அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை. அவர்களது காலத்திற்க்கு பின்பே அங்கீகரிக்கப்படுகிறார்கள்.

அவர்கள் வாழும் காலத்தில் அவர்களது தனிப்பட்ட வாழ்க்கை முறை, அரசியல், மதம் கடவுள் சார்ந்த அவரது கருத்துக்கள் மக்களுக்கு தெரிவதால் பல விமர்சன்ங்களுக்கு ஆளாவதுடன் , இலக்கிய துறையில் இருக்கும் போட்டி பொறாமை காரணமாக அவர்கள் ஓரம் கட்டப்படுகிறார்கள்.

அவர்கள் மறைவுக்கு பிறகு அவரது எழுத்துக்களை படிக்கும் அடுத்த தலைமுறைக்கு அவரது தனிப்பட்ட  வாழ்க்கையோ அல்லது அவரது மற்ற கருத்துக்களோ அதிகம் தெரியாத காரணத்தால், அவரது எழுத்துக்களை படித்து மதிப்பிட்டு மரியாதை செய்கின்றனர். 

அவரது சமகால எழுத்தாளர்கள் அவரது மறைவுக்கு பிறகு தங்களது பிழைப்புக்கு பாதிப்பு இல்லையென்ற காரணத்தால், பின்பு புகழ ஆரம்பிக்கின்றனர். இது எல்லா நல்ல எழுத்தாளர்களுக்கும் பொருந்தும்.

இந்த மூன்று கதைகளை பொறுத்த வரை மிக சாதாரண குடும்ப கதைகளாகவே எனக்கு தோன்றுகிறது. பெரிதாக புகழும்படி ஏதுமில்லை.

கதை பற்றிய விவரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த நேரத்தில் இவள்

கதையின் நாயகன் – மகுடேசன் பிள்ளை மனைவியின் பெயர் அம்பிகை

மூத்த பெண் – காந்திமதி . வீட்டோடு இருப்பவள்

அடுத்த பெண் பொன்னம்மாள். அம்மாவுடன் சண்டை போட்டுக்கொண்டு அம்மா வீட்டுக்கு வராமல் இருப்பவள் .

மூன்றாவது பெண் சிவகாமி – புருஷன் வீட்டு உறவை முறித்து கொண்டு அப்பாவுடன் இருப்பவள்.

நாலவது பெண் இந்திராணி. நோயாளி புருஷனுடன் பக்கத்து தெருவில் வசிப்பவள்

ஐந்தாவது பெண் மகாராணி கனவனுடன் இங்கேயே இருப்பவள். அவளது கணவன் மகுடேசன் பிள்ளையின் தோப்பு துரவுகளை பார்த்து கொள்பவன்.

ஆறாவது பெண் ராசாத்தி இன்னும் கல்யானம் ஆகவில்லை

அவரது மூத்த மகன் பெரியசாமி அவனது மனைவி மங்களம் .

இரண்டாவது மகன் சிங்காரம் – அவனது தமக்கைகள் எல்லாம் அவனை பெண் பிள்ளை போல வளர்ப்பவர்கள்

கடைசி மகன் வைத்தி

விளக்கு சாமி – மகுடேசனின் நண்பர் குரு. மகுடேசன் வீட்டு தின்னையில் காலம் கழிப்பவர். சமைத்த உணவை சாப்பிடாமல் அரிசியையும் வெங்காயத்தையும் சாப்பிட்டு வாழ்பவர். மகுடேசன் வீட்டு விசயம் அனைத்தையும் அறிந்தவர்.

மூத்த மகன் பெரியசாமி தேவடியாள் தெருவில் பழக்கம் ஏற்ப்படுத்தி கொண்டு அங்கேயே வாழ்பவன். தாத்தா சொத்துக்களை பிரித்து எடுத்து கொண்டு போய்விட்டான். அவன் மனைவி மகுடேசன் பிள்ளை வீட்டில் இருக்கிறாள்.

மகுடேசன் சொத்து பிரிக்கும் போது, பெரியசாமிக்கு பங்கு கொடுக்காமல் பங்கு பிரிக்கிறார். ஆனால், சிங்காரமும் வைத்தியும் சிறியவர்களாக இருப்பதால், அவர்கள் பெரியவர்கள் ஆகும் வரை சொத்து பெரிய மகன் பெரியசாமியின் நிர்வாகத்தில் இருக்க வேண்டும் என எழுதி வைக்கிறார்.

மகுடேசன் பிள்ளை மனைவி இறந்து விடுகிறாள். மூத்த மகள் ஏற்ப்பாட்டின் படி அவருக்கு இரண்டாவது திருமணம் நடைப்பெறுகிறது. கோதை என்கிற பெண்ணை மனந்து கொள்கிறார். மகுடேசன் பெண்களை விட சிறியவள். ஆனாலும் சித்தி என்று கூப்பிடுகிறார்கள்

இந்த குடும்பம் சைவ குடும்பம். மகுடேசன் பிள்ளை பெண்கள் அவருக்கு தெரியாமல் மீன் சாப்பிடுவார்கள்.

இவரகள் அசைவம் சாப்பிடுவது கோதைக்கு தெரியவருகிறது.

மகுடேசன் பிள்ளையின் மருமகள் மங்களம் கர்பமாக இருக்கிறாள். மகன் வீட்டில் இல்லாத போது எப்படி கரமானாள் என்று விசாரிக்கும் போது, இவர் தனது இரண்டாவது கல்யானத்திற்க்காக வெளியூர் சென்றிருந்த ஒரு வாரம் அவரது பெரிய மகன் பெரியசாமி இங்கு வந்து தங்கியதன் விளைவு. கோபப்படும் மகுடேசன் மங்களத்தையும் பெரியசாமியையும் தனி வீட்டில் இருக்க சொல்லி அனுப்பிவிடுகிறார்.

பெண்கள் அசைவம் சாப்பிடும் விசயத்தை மகுடேசனிடம் அவரது மனைவி கோதை சுற்றி வளைத்து சொல்லும் போது, கோதை அசைவம் சாப்பிடுபவள் என நினைக்கிறார். அவருக்கு அன்ன தூவேசம் ஏற்ப்படுகிறது. சரியாக சாப்பிடாமல்  இறந்து விடுகிறார்.

பாட்டிமார்களும் பேத்திமார்களும்

மகுடேசன் பிள்ளை இறுதி சடங்கில் பெரிய மகன் பெரியசாமி ஒதுங்கி நின்று கலந்து கொள்கிறான். சின்ன பிள்ளை சிங்காரம் உயில் படி கொள்ளி போடுகிறான்.

இந்த வீட்டு பிள்ளைகளுக்கு அசைவம் செய்து கொடுப்பவள் வெள்ளையம்மாள். அவள் அக்கரையில் வசிப்பவள். சிங்காரம் அவளுடன் பிரியமுடன் இருக்கிறான்.

பள்ளிகூடம் போன சிங்காரம் மீன் சாப்பிடும் ஆசையில் பொன்னம்மாளுடன் அக்கரை சென்று அங்குள்ளவர்களிடம் நட்பு கொள்கிறான். வெள்ளையம்மாளின் மகளுடன் பழக்கம் ஏற்ப்படுகிறது. அந்த பெண்ணின் முறை மாப்பிள்ளை சிங்காரத்தின் நண்பன். அவண் சந்தேகப்பட்டு பேச சிங்காரம் அங்கிருந்து விலகி விடுகிறான். படிப்பை பாதியில் நிறுத்தியது குறித்து வருத்தப்படுகிறான்.

மகுடேசன் பிள்ளையின் ஆறாவது பெண் ராசாத்திக்கு திருமணம் நடக்கிறது. 

சிங்காரம் திருந்தி விடுகிறான். அக்கா பென்னம்மாவின் மகளை மணந்து கொள்கிறான். சிங்காரம் பெரியவன் ஆனவுடன் , அண்ணன் பெரியசாமியிடம் சொத்த தரும் படி கேட்கிறான். சிங்காரமும் வைத்தியும் இருவரும் பெரியவன் ஆனவுடன் தான் சொத்த கொடுப்பேன் என மறுக்கிறான்.

சிங்காரம் பெரியசாமி மீது வழக்கு போடுகிறான். சொத்தையெல்லாம் இழந்து விடுகிறான். வீடு ஏலத்தில் வருகிறது.  கோதையே அதை ஏலத்தில் எடுக்கி’றாள். 

சிங்காரம் பள்ளிகூட பாதிரியாரிடம் வேலை கேட்கிறான். அவனை அவருடன் வைத்துக்கொண்டு அவன் விருப்பப்படி ஆங்கிலம் கற்று தருகிறார்.

அப்புவுக்கு அப்பா சொன்ன கதைகள்

செல்லக்கன்ணு பெரிய வீட்டின் மதில் சுவர் ஓரமாக வாழ்பவள். ஒரு காலத்தில் அந்த பெரிய வீட்டின் சொந்தகாரி அவளது மகன் அப்பு. அப்பு சுட்டி. அப்புவின் நண்பன் இறந்ததற்க்கு காரணம் அப்பு என்ற பழி சொல் ஏற்ப்படுவதால் அவனை இரவோடு இரவாக பட்டிணம் அனுப்பி விடுகிறாள். தனியாக ரயில் பயணம் செய்கிறான். பட்டினத்தில் தந்தையை கண்டுபிடிக்கிறான். அவருக்கு மனைவியும் ஒரு மகளும் இருக்கிறார்கள். இவன் வேலை செய்து சம்பாதிக்கிறான். அப்பா நோயாளி. இங்கிருக்கும் மனைவியை பற்றி ஏதும் கேட்கவில்லை. அம்மாவுக்கு கடிதம் எழுதுகிறான். அப்பா நோயாளி என்றும் விரைவில் அறுவை சிகிச்சை நடைபெற போகிறது என்றும் எழுதி இங்கு வந்து விடும் படி கூறுகிறான்.

அம்மாவை அப்பாவிடம் அழைத்து வர நண்பனுடன் ஊருக்கு வருகிறான். முதல் கதையில் கூறிய அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் ஊரில் வெவ்வேறு நிலையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். செல்லகன்ணு சிங்காரத்தின் இரண்டாவது மனைவி. முதல் பிரவசத்தில் மனைவி இறந்து விடுவதால் இரண்டாவதாக திருமணம் செய்துள்ளான். அவமானத்துடன் ஊரில் வாழ பிடிக்காமல் ஊரை விட்டு வெளியேறியதை அப்பு தெரிந்து கொள்கிறான். சிங்காரத்தின் இரண்டாவது மனைவி தான் செல்லக்கன்ணு . பட்டினத்தில் சிங்காரத்தின் மனைவியாக இருப்பவள் வெள்ளையமாவின் சொந்தகார பெண். வெள்ளையம்மாள் அப்புவை பார்த்து சிங்காரத்தை விசாரித்து அவன் மனைவிக்கு தனது கம்மலை கொடுக்கும் படி கூறுகிறாள். செல்லக்கன்ணு பட்டினம் வர மறுக்கிறாள்.

சென்னையில் சிங்காரத்துடன் விளக்கு சாமி இருக்கிறார். அறுவை சிகிச்சை ஏற்ப்பாடு நடக்கிறது.

இத்துடன் கதை முடிகிறது.

விருதுகள் விலை – மதிப்பற்றவை

விருதுகள்  விலை – மதிப்பற்றவை

பாரத் ரத்னா விருது யாருக்கு வழங்கப்பட வேண்டும் யாருக்கு வழங்க கூடாது என்ற விவாதத்தை தொலைக்காட்சியில் கான நேரிட்டது.

விருதுகளை அரசும், அரசு சார்ந்த அமைப்புகளும், தனியார் அமைப்புகளும் சில சமயங்களில் தனிநபர் தனக்கு வேண்டியவருக்கு விருதுகளையும் பட்டங்களையும் கொடுக்கிறது.

ஆரம்பங்களில் ஒரு நபருக்கு கொடுக்கப்பட்ட விருது, பின்பு நிறைய பேருக்கு கொடுக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்ப்பட்டது. விருதுக்கு தகுதியானவர்கள் நிறைய பேர் இருப்பதாலும், ஏன் கொடுக்கப்படவில்லை ஏன் கொடுக்கப்பட்டது என்ற கேள்விக்கு பதில் அளிப்பதை தவிர்க்கவும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் நிறைய பேருக்கு வழங்கப்படுகிறது.

மாநில அரசு கொடுக்கும் கலைமாமனி விருதாக இருந்தாலும் சரி மத்திய அரசு கொடுக்கும் பத்ம பூசன் விருதாக இருந்தாலும் சரி , சிலருக்கு தானாக கிடைக்கிறது சிலர் கேட்டு பெறுகிறார்கள்.

இந்த விருதுகளினால் என்ன பயன். 

தங்கள் பெயருக்கு முன்னாள் பின்னாள் மேலே கீழே சுற்றி வர எங்கு வேண்டுமானலும் எழுதிக்கொள்ளலாம். தங்களது அறிமுக அட்டையில் எழுதிக்கொள்ளலாம். அவர்கள் பெயரை பிரசுரிப்பவர்களிடம் தங்களது பட்டப்பெயரையும் விருதின் பெயரையும் போட வேண்டும் என்று நிர்பந்தப்படுத்தலாம்.

விருதும் பட்டமும் கிடைக்கும் போது அதனுடன் சேர்ந்து கிடைக்கும் பணமும் அல்லது பரிசுப்பொருளும் மன நிறைவை தரலாம்.

உண்மையில் இதனால் வேறு பயன் ஏதும் உண்டா ? இந்த பட்டத்தை வாங்கிய காரணத்தால் அவருக்கு அவர் சார்ந்த துறையில் அதிக வேலை வாய்ப்பு கிடைக்கிறதா. ஒரு பாடகருக்கு, இசை கருவி இசைப்பவருக்கு , நடிகருக்கு கிடைக்கும் விருதை பொறுத்து அவருக்கு நிறைய வாய்ப்பு கிடைக்கிறதா அல்லது அவருடைய ஊதியம் உயர்கிறதா அல்லது பதவி உயர்வு கிடைக்கிறதா ? பொது மக்கள் அதிகப்படியான மரியாதை தருகிறார்களா ?

விருதுகளும் பட்டங்களும் ஒரு அங்கீகாரமாக பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால் அவை தகுதியான நபர்களுக்கு போய் சேராத போது, அந்த விருதும் பட்டங்களும் அதற்க்குரிய கௌரவத்தை இழந்து விடுகிறது.

எனக்கு மிகவும் பரிச்சயமான ஒருவர் , அவர் சார்ந்த அரசு துறையில் உச்ச கட்ட பதவி வகித்தவர். அந்த துறையில் அதற்கு மேல் பதவியில்லை. அவர் ஓய்வு பெற்ற பின் , உலகம் தழுவிய அமைப்பின் தலைவராகவும் பதவி வகித்தார்.

அவர் பணியிலிருந்த போது சம்பாதித்த பணத்தை விட புகழை விட , ஒய்வு பெற்ற பிறகு சம்பாதித்தது அதிகம்.

அவரது வீட்டில் இருந்த அலுவலகத்தை பெரிதாக அமைக்க திட்டமிடப்பட்டது.. அதற்க்காக வீட்டில் பூட்டப்பட்டிருந்த ஒரு அறையை அலுவலக அறையாக மாற்ற முடிவு செய்யப்பட்டது. அந்த பொறுப்பு எனக்கு தரப்பட்டது.

பல வருடங்களாக பூட்டப்பட்ட அறை திறக்கப்பட்டது பழைய காலத்து பெரிய பெரிய பித்தளை பாத்திரங்கள் இருந்தது. அவை அனைத்து வேலைக்காரர்கள் எடுத்துக்கொண்டனர்.

அறை முழுவதும் அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் வாங்கிய விருதுகள் கோப்பைகள், கேடயங்கள், பாராட்டு பத்திரங்கள், வாழ்த்து மடல்கள், பரிசுப்பொருட்கள் நிரம்பியிருந்தன. கிட்டத்தட்ட 100 பொருட்கள் இருந்தன.

தகர கோப்பைகளும் கேடயங்களும் துருப்பிடித்திருந்தன. பிளாஸ்டிக் விருதுகள் உடைந்தும் அதில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த எழுத்துக்கள் அழிந்தும் இருந்தது. வாழ்த்து பத்திரங்கள் சேதமடைந்திருந்தது.

அவைகளை எங்கு வைப்பது எப்படி பாதுகாப்பது என்ற பிரச்சனையை அவரது கவனத்திற்க்கு எடுத்து சென்றேன். என்னெவெல்லாம் இருக்கிறது என்று கேட்டு தெரிந்து கொண்டார். மனைவியிடம் கலந்தலோசித்தார். பின்பு அவைகளை தூக்கி எறிய வேண்டும் என்றும் ஆனால் அப்படியே தூக்கி எறியாமல் முற்றிலுமாக உடைத்து உருக்குழைத்து தூக்கி எறியும் படி கூறினார்.

அந்த விருதுகளை பட்டியல் தயாரிக்கிறேன் என்று கூறியதற்க்கும் மறுத்து விட்டார். அவைகளை அழித்து விடும் படி கூறினார்.

மிக உயரிய விருதுகள். அவைகளை அழிக்க மனம் வரவில்லை
ஆனால் என்னால் ஒன்றும் செய்ய இயலாது. அவர் கூறியப்படி அவைகளை அழித்து அறையை சுத்தம் செய்து , அலுவலக அறையாக மாற்றினேன்.

அவர் அந்த விருதுகளை வாங்கிய போது மகிழ்ச்சி அடைந்திருப்பார். விருது வழங்கியவர்களும் பல உண்மையான பொய்யான புகழுரைகளுடன் அவைகளை கொடுத்திருப்பார்கள்.

ஆனால், அவை அவர் காலத்திலேயே எந்த மதிப்பும் இல்லாமல் அழிக்கப்பட்டது. அவர் அழிக்கவில்லையென்றாலும் அவரது வாரிசுகள் சில காலத்திற்க்கு பின்னால் அழித்திருப்பார்கள்.

பழைய பேப்பர்காரனுக்கு போட கூட பண மதிப்பில்லாத ஆனால் புகழ் சேர்க்க கூடிய விருதுகள்.

அவர் சுய சரிதை எழுதினாலோ அல்லது அவரது வாழ்க்கையைப்பற்றி வேறு யாரவது எழுதினாலோ, அவர் வாங்கிய விருதுகளின் பட்டியலை பிரசுரிக்க கூட வழியில்லாமல், அவை அனைத்தும் அழிக்கப்பட்டன.

அந்த விருதுகளுக்கு மதிப்பில்லை. அந்த விருதுகளால் அவருக்கு மதிப்பில்லை. அவரது செயலால் தான் அவருக்கு மதிப்பு.

அவர் வாங்கிய விருதுகளை விட மிகப்பெரிய விருது எதிர்க்காலத்தில் கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது.